15 Şubat 2014 Cumartesi

Kavuşulmamış Aşklara

Dünyanın en güzel ve en tutkulu aşklarının hiçbiri neden mutlu sonla bitmez?

Yüzyıllardır anlatılan, yazılan, destanlaşan o coşkulu, ölümü göze almış aşklar neden sevgilileri kavuşturmaz?

Sevgililer ölür ama neden bir araya gelemez? Repertuarda neden mutlu sonla bitecek aşkların hikayeleri, masalları ve destanları yer almaz?

Aşkı bulmaya çalışırken bu dramatik aşk hikayeleri karşısında artık aşka şüphe ile yaklaşıyor insan.

Ben korkuyorum mesela: Mecnun gibi çöllere düşmekten, Romeo gibi ölmekten, Dante gibi kahrolmaktan. Birçok aşık gibi kavuşamadan ölmekten korkuyorum. Mutsuz sonla bitecek aşklardan kaçarken buluyorum kendimi. Mutluluk getirecek bir aşk olmayacağını düşündüğüm için içinde aşkı anlatan hikayeler yazanlara kızıyorum.

“Neden aşkı yazıyorsunuz? Gidin börtü böcek, iki kelebek ve martıları yazın. Gecenin karanlığını, dolunayı, ay ışıklarını, dağları, ovaları, sürüsünü güdemeyen çobanları yazın. İstediğiniz türde yazın ama mutsuz aşkları yazmayın!”
Çoğunlukla içim acıyor…

Aşıkların suçu sadece sevmek mi, aşık olmak mı ya da birinin köylü diğerinin asil olması mı?
Prensesler komşu dere beyinin şatosundaki bir demirci ustasına aşık olamaz mı?
Peri padişahının oğlu konakta yerleri silen bir hizmetçiye sevemez mi?

Sınırları, ülkeleri kaldırsak tarihten, mesela Romeo Leyla’yı sever miydi? 
Aşkları mutlu bitirmeyenlere inat, aşıkları dengelemeye çalışıyorum aşkları mutlu bitirmek için…

Kavuşamayanların aşkı gerçek aşk ise ben bu aşka baş kaldırıyorum!

Bilindiği kadarıyla tarihten günümüze düşen mutsuz aşk bedbahtlarını yazıyorum içim burkularak.

Romeo ve Juliet
Tristan ve İsildore
Antony ile Kleopatra
Kerem ile Aslı
Leyla ile Mecnun
Tahir ile Zühre
Yusuf ile Züleyha
Arzu ile Kamber
Hüsrev ile Şirin
Emrah ile Selvi
Hölderlin ve Diotima
Karmen ile Don Jose
Dante’nin Beatrice’si
Elif ile Mahmut
Garip ile Şah Senem
Helois ile Abelard
Nefertiti ve Amonhotep

Ve daha birçok ile’li aşıklar...
“Mutlu son” la biten aşkı bulabilmek ümidiyle….

10 Şubat 2013 Pazar

Neredeyim?

"Nerdeyim ben?" bilmiyorum! Yerde miyim, gökte mi? Yoksa ikisinin arasında mı? Eğer ikisinin arasındaysam, yalnız değilim çünkü bütün canlılarla aynı üç boyutlu yanılsamanın içerisindeyim. Sahip olduğum fiziksel bedenin içinde miyim, dışında mı? Yoksa tam yüzeyinde mi? Eğer tam yüzeyindeysem yalnız değilim çünkü bütün insanlarla aynı rüyanın içinde, göründüğüm gibiyim.
Peki, ama ya o fiziksel bedenin içindeysem! Bunca yıldır aynada gördüğüm kişi 'ben' değilsem! Olduğum değil, göründüğüm kişi olmuşsam! Aramak yerine hazır verileni kabullendiysem! Görünen bedenin içine hapis olmuş ve bir türlü dışarı çıkamıyorsam! Aslında çok kolay yaşayabileceğim mutluluk, huzur gibi duygular, fiziksel beden süzgecinden geçirilerek somut olaylara ve maddelere bağlanıp ilişkilendiriliyorsa! Ya özgür olan 'ben' bu dünyanın kuralları ile sınırlandırılan fiziksel bedenimin esiri olmuşsam! Yine de yalnız değilim çünkü dokunamadığım ancak hissettiğim, yasayamadığım ancak gözlemlediğim, tanımlayamadığım ancak anladığım, yokluktaki (dünyadaki) varlığımın varlıktaki (varsa eğer obur taraftaki) yokluğumdan daha önemli olduğunu düşünen bilinmez bir gücün varlığına olan umutlu bir inanış ve çaresiz bir bekleyiş var benimle birlikte olan...

"Kimim ben?" merak ediyorum! Yurt dışı ile bağlantısı olan, çalışan, sürekli gezen ve güzel bir mesleği olan çoğu kişinin yerinde olmak isteyeceği çalışkanı biri mi yoksa bir yere ait olma duygusunu kaybetmiş, ne zaman akıp giden hayatın yönünü değiştirmek istese sonunda kendini hep aynı yönde akarken bulmuş, sürekli aradığı ve tam bulduğunu zannettiği sırada hayatın oynadığı bazı oyunlar sebebiyle çok istediği şeylerden vazgeçmiş, bastırılmış mutluluğu yontulmuş isyankarlıkla karıştırıp duygusal tepkisizlik elde etmiş, çok basit olduğunu bildiği yasamı karıştırmaya devam etmekten kendini alamamış bir salak mı? Tabi ki ikincisi...

"Neden okuyorum?" anlamıyorum! Bir şeyler okudukça, hayatı anlamaya çalıştıkça, tecrübelerden dersler çıkardıkça, insanları sözlerini kesmeden dinledikçe, doğayı gözlemleyip kendimi gördükçe aptallaşıyorum. Her gecen gün salaklığım daha da artıyor. Bildiğimin, bildiğimi sandığımın ve algılayabildiğimin bir sürahi dolusu su olduğunu sanırken, her gecen günün sonunda buharlaşa buharlaşa bir su damlasına donduğunu görüyorum. Kap buyuyor, su azalıyor. Su azaldıkça yasamı anlamaya çalışmak daha da umutsuz bir hal alıyor. İlk basta verdikleri bir bardak suyla idare etmek dururken niye kasındım onu da anlamıyorum!..

Değişiyorum! Artık kendimi bir kalıba koyamıyorum. Su gibi konduğum kabin seklini alıyorum. Sunu yapmam bunu yaparım diyemiyorum. Sunu severim bunu sevmem diyemiyorum. Söylediğim cümlelerle tezada düsen yaşantımın arasında kaldıkça kendime kızıyorum. Geniş zamanlı cümlelerimi şimdiki zamana çevirmeye çalışıyorum. 'Bunu yemem!' yerine 'Simdi canım istemiyor!'
dediğimde başka bir zaman 'Yiyebilirim!' diyebiliyorum. Ne kadar çalıştıysam da olaylara karşı sabit bir tepki oluşturamadığımı ve oluşturamayacağımı artık biliyorum. Aynı teklifle gelen iki insana farklı şekilde davranmamın sadece benim tutarsızlığımın değil onların da kişiliklerinin bir ürünü olduğunu artık biliyorum. 'Onlara öyle bize gelince böyle!' gibi sitemler ile benim ruh halimi düşünmeksizin her zaman aynı tepkiyi göstermemi bekleyen insanlara ise sadece gülümsüyorum. İnsanları bir şeyler yapıp yapmadıkları için değil sadece kendileri oldukları için sevmeyi bilmeyenlere bir şeyler anlatmaya çalışmak onların böyle olma özgürlüklerine müdahale olacağı için sessiz kalmak gerektiğini düşünüyorum. Herkes kendi doğrusuna inanmakta ve ona göre yasamakta özgür. Ben de kendi doğrularımı bulmaya çalışıyorum. Değişiyorum, duygularımla, düşüncelerimle, hayata bakışım ve onu yorumlayışımla...

Gülüyorum gevrek kahkahalarla Tanrı’ya! Ancak bu kadar eğlenceli bir yaşam hazırlanabilir diye. Her ne kadar ikimizin ortak bir ürünü gibi görünse de, O hayatımı tasarlayan mimar ben ise soyut olanı somuta çeviren bir mühendis.
İpin ucundaki kukla gibi... Garip olan şey ise şu; Tanrı ipleri o kadar gevşek tutuyor ki, ne yaparsam yapayım beni sınırlandırmıyor. Belirli bir süre sonra sanki her şeyi kendim yapıyor gibi hissediyorum. Bu yüzden kızdığım Tanrı değil kendim oluyor. Yanılsama dedikleri bu olsa gerek...

Saçmalıyorum! Garip şeylerle ilgileniyorum, Tanrı’yı sorguluyorum, hayatı yaşamak yerine anlamaya çalışıyorum. İnsanlar bu konuları konuşmak istediklerini söylediklerinde mutlu oluyorum. Ancak ya ilk birkaç dakika içinde insanlar bunalıp konuyu değiştiriyor ya da durumumun çok vahim olduğunu söyleyip bir doktora git diyorlar. Artık karar verdim bu konular hakkında konuşmamaya. Konuşurken yalnız olmaktansa konuşmayıp kalabalığa karışmak daha mantıklı geliyor bana...

Tepkisizleşiyorum! İnsanlara, olaylara, Tanrı’ya karsı tepkisizleşiyorum.
Meydana gelen hiçbir olay artik beni şaşırtmıyor. Her şey olması gerektiği gibi oluyor deyip zerre kadar değiştirmeye çalışmıyorum. Çünkü ne zaman ufak bir değişim girişiminde bulunsam bunun sonucunda o insanlara değer vermeye başlıyorum. Değer verdiğim insanların o değere layık olmadıklarını gördüğümde ise neden bu kadar salak olduğum için kendime kızıyorum. Bu yüzden artik tepkisizleşiyorum. İnsanları sonucunun kötü olacağını bildiğim şeyleri yapmamaları için bile uyarmıyorum (Ölüm hariç tabii ki!). İnsanları onlardan daha çok düşünmekten yoruldum artık. Kendime olan güvensizliğimin diğer insanlara karsı aşırı bir değer vermeye dönüşmesini istemiyorum.
İnsanları kırmama ve üzmeme çabamın bana her zaman keder ve kasvet olarak geri dönmesini istemiyorum. Kendi yaşantımı hakları olmadığı halde işgal eden, enerjimi sömüren, beni kendimle tezada düşüren insanları artık yaşantımda istemiyorum. İnsanların peşinden koşmaktan artık yoruldum, yeni bir ben olarak tepkisizleşiyorum insanlara, olaylara ve Tanrı’ya...

Susuyorum! Sustukça nedense daha bir gizemli oluyorum. Aslında konuşanların dikkat çekmesi gerekirken ben nedense suskun olunca dikkat çekiyorum.
Suskunluğumun sebebi soruldukça suskunluğum daha da artıyor. Bunu ilgi çekmek için yaptığımı zannetseler de ben aslında suskunken suskun olduğumun farkına varmıyorum. O kadar çok şey geçiriyorum ki aklımdan tek bir kelime etmeden üç saattir oturduğumun farkına varmıyorum. Suskunluğumun sebeplerini sakladığım dolabı önlerine koyup içindekileri gösterdiğimde de 'Aman düşündüğün şeye bak!..' tesellisi ile karsılaşıyorum. Her zaman söylediğim gibi kimse kimseyi anlayamaz. Bunun için 'Kimse beni anlamıyor!' diye yakınmak yerine 'Problemler var çözmem gereken!' diyerek geçiştirmeye çalışıyorum...

Anlamıyorum! Beni unuttuğunu düşündüğüm Tanrı, aklıma gelmeyecek şekillerde neden hayatımı değiştiriyor anlamıyorum. Dışardan çok güzel olacakmış gibi görünen değişiklikleri her seferinde elime yüzüme bulaştırdığımı görüp de nispet yapar gibi tekrar tekrar karsıma çıkaran Tanrı beni nereye sürüklüyor? Ya da hayatımdaki bütün olayların sebebinin kendim olduğuna inandığım halde, neden Tanrı gibi bir gücün varlığına bağlanıp kötü şeyler için O'na isyan edip sorumluluğu üzerimden atmaya çalışıyorum? Başıma gelen veya gelecek olayların sorumluluğunu üstlenme cesaretini kendimde bulamadığım için mi yoksa bilinçaltıma yerleşmiş kader anlayışından sıyrılıp özgürleşemediğim için mi? Anlayamadığım ancak iyiliğim için olduğu tesellisi ile kendimi avuttuğum bu mutluluk oyununa inanmadığım halde nasıl oynuyorum onu da hala çözebilmiş değilim...

Seviyorum! Bunca yazdığım şeyden sonra her ne kadar inandırıcı gelmese de size, yaşamayı, insanları, doğayı seviyorum. Her şeyin birbiri ile olan mükemmel uyumunu seviyorum. Hayatın dışında kalarak hayatı yasamayı seviyorum. Tanrı’nın beni seyrettiği gibi ben de kenara geçip O'nu ve yaptıklarını seyrediyorum. İnsanların kendilerini dünyanın merkezinde görmelerini, diğer insanları sosyal ve ekonomik statülerine göre sınıflandırmalarını ve en önemlisi basit bir algi yanılması olan dünyayı ebedi gerçeklik olarak algılamalarını şaşkınlıkla seyrediyorum. Gün geçtikçe de artıyor bu şaşkınlığım...

Aşığım! Aşka aşık olma lanetiyle lanetlenmiş Koç burcunun uç noktasındaki örneğim. Aşk duygusunu bütün yoğunluğu ile öyle ulaşılmaz bir yere çıkarıyorum ki kendim bile ulaşamıyorum. Böylesine özel olan bir duygunun basit kelime ve cümle öbeklerine sıkıştırılarak ifade edilebileceğini zanneden, birbirlerine aşık olduklarını söyleyip sonra sebepsiz saatlerce tartışan insanları anlamıyorum. Seviyorum aşkı beni efkârlandırdığı için. Dünyayı boşlamama sebep olduğu için... Sınırları kaldırıp farklı boyutlara akmamı sağladığı için... Peki lanet bunun neresinde? Çıkarılıp açıklanamayacak kadar içinde, kelimelere anlamlarını yitirtecek kadar derinde, anlayabilen için görülebilecek kadar yüzeyde...

Son bölüm dedim buna... Evet son. Benim aptallığımın sonu gelmeyecek olsa da... Son diye yazdım. Sonun yeni bir başlangıç olacağını umarak. Her başlangıcın er ya da geç bir sona varacağını bilerek. Sonların kolay, başlangıçların çok zor olmasını göze alarak. Sorgulamayıp sadece yaşayacağım, düşünmeyip sadece oluruna bırakacağım, anlamaya çalışmayıp sadece kabulleneceğim, yakınmayıp mutlu olacağım bir yasama başlamak için son dedim. Egolarımdan sıyrılıp özüm olan hiçlikte kalabileceğim bir yasama başlamak için son dedim. İyi-kotu, güzel-çirkin ve bunun gibi sıfatları kafamdan silip, olayları ve durumları aynı sıfatlarla genellememek için son dedim. Nefret, kıskançlık, kızgınlık, acıma, gibi duyguları birlik (yani her şeyin ben, benim de her şey olduğum gerçeği) felsefesiyle sindirip, sevgiye dönüştürmek için son dedim.

17 Kasım 2012 Cumartesi

Kendi İçinde Kaybolmak!...

Hayatından esirgediğin her şeyi; özgürlüğünü, cesaretini, kendini hep bir başka hayata ertelemekle uğraşırken sessizliği çözen yeni bir kalp atışıyla uyandı gerçekler uykusundan. Bu umutsuzluk: Gerekçesi olmadan geç kalmasıydı yaşamın anlamının.

Düşlerime dar ettiğin bu tek kişilik yatak daha kaç uykusuz geceye razı olacaktı; hangi gidişin gözlerimde ağlayabilir artık; kaç yarın geçmeden seni bekleyebilir damarlarımda ve daha kaç kelime boyun eğmeliydi yüreğimden damıttığım bu acılara? Sana kendini koru diye verdiğim silahla vurmaya kalkıştın beni; üç kelimeyle, üç kurşun sıkar şekilde... Bir başkasıyla değil, aslında kendinle ihanet ettin sen bana… Keşke affedebilseydim seni!

Aşka zamanın yoktu, ne de cesaretin. Her seferinde bir tek bana dönebileceğini bilerek gittin. Ama bu son gidiş, son atlayışın içindeki derin boşluğa; ellerini uzatsan da, görmeyeceğim! Şimdi yok değil hiç’sin! Söz dizimlerine sığmadı affın, yüreğine de, temiz tutmayı beceremediğin geçmişimize de… Alınacak tek bir nefes bile kalmadı düşlenen çalıntı mutluluklardan. Sen bir puzzle’ın kayıp parçası olmayı seçtin... Keşke içimdeki çocuğun oyun arkadaşı olarak kalmayı becerebilseydin.

Biz seninle konuşurduk… Bazen bir tek beden, tek bir ruh gibi; bazen herkes ve her şey adına bir tek cümleyle, saklamadan ve saklanmadan kendinden ve yaşananlardan... Kendimizi anlattığımızı düşünürken, aslında kendimizi anladığımızı fark ederek konuşurduk. Hatırla, ne çok gülerdik. Sen, çok içerdin bütün o büyümeyen erkek çocukları gibi.. Bir de martılar vardı ve benim seni bile sinir eden şu kahve muhabbetlerim...
Konuşmak… çıplak, kendiliğinden… Seninle bir tek, ama hayatla baş başa kalınca en çok, bunu özleyeceğim! Olsun…

Senden nefret etmeden ölmek ist(em)iyorum; sakın dönme!

13 Ağustos 2012 Pazartesi

Koç Burcu Kadını

Hayata ve dünyaya öylesine kuvvetle bağlıdır ki, bu bağın bir parçası da siz olduğunuz için şanslısınız.

Bir Koç Kızına aşık olduysanız, sizin için yapılacak pek bir şey kalmamış demektir. Tabii şayet Koç kızı da size aşıksa… Bu sözleri sakın yanlış anlamayın. Bir Koç kızı aşık oldu diye gözünün sizden başka hiçbir şeyi görmeyeceğini, yakanıza yapışıp hayatı size zehir edeceğini zannetmeyin.

Hoş gerçi “hayatı zehir etme” konusunda Koç kızları kadar Zodyak’ta başka bir burcun kızına rastlayamazsınız, fakat bir Koç Kızı tapınma biçiminde tüm varlığıyla sadece ve sadece kendisini sevdiği erkeğe adamayacaktır.

Çünkü, Koç Kızları hayata ve dünyaya öylesine kuvvetle bağlıdır ki, bu dağın bir parçası da siz olduğunuz için kendinizi şanslı sayabilirsiniz.

ERKEK GÜÇLÜ OLMALI

Tabii bir Koç Kızını tanıdıkça bunun şans mı, yoksa şanssızlık mı olduğuna karar vermekte zorlanabilirsiniz. Ama olsun. Şayet güçlü bir erkekseniz, Koç kızı tam size göre demektir. Fakat zayıfsanız, işte o zaman işiniz çok zor.

Zaten zayıf biriyseniz (Koç Kızını saptedebilmek öyle her babayiğidin harcı değildir) hiç şansınız yok demektir. Bırakın Koç Kızının size aşık olmasını, sizin aşık olmanıza bile izin vermeyecektir.

Ama güçlüyseniz o hemen anlayacaktır. Gücünüzün işareti olarak onun çekiciliğine ne derecede dayanabildiğinize bakacaktır. Siz şayet bu arada biraz ağırdan almayı başarabilirseniz, kazandınız demektir.

KOÇ KIZI LİDERDİR

Tabii bu arada ilk hamleyi onun yapmasını beklemenizde yarar var. Yoksa ilk bakışta sizden hoşlanmış olsa bile sizin ataklığınızı görüp hemen geri çekilmesi mümkün. Bu durumda daha baştan kaybettiniz demektir.

Serinkanlı, ölçülü, hatta umursamaz bir tavır içinde onun size yaklaşmasını bekleyecek olursanız, ilk anda sizden çok fazla hoşlanmamış olsa bile ilgisini çekeceksiniz. Daha da ötesi böyle bir tutum Koç Kızını kışkırtır ve tüm cazibesini ortaya koymasına ve çevrenizde pervane olup sizi elde etmek için uğraşmasına neden olur. Tabii bu arada size aşık da olur.

Yalnız umursamazlık oyununu fazla uzatmaya da kalkmayın. Çünkü, erkeklerin kendisine hayran olmasını bekleyen biri olduğu için tamamen ilgisizmiş gibi davranacak olursanız, yine kaybedebilirsiniz. O zaman sizinle hiç ilgilenmeyip yanınızdan geçip gidebilir de… Gitmemesi ihtimali de var tabii. Fakat, bu tutumunuz gerçek bir risk olabilir.

Şayet onu istiyorsanız, riske girmemelisiniz. Bir kez gittikten sonra geri dönüp bakmayacaktır. Fakat, ne olursa olsun ilk hamleyi onun yapmasını bekleyin.

Unutmayın ki, Koç Burcu Zoydak’ın ilk burcudur. O her konuda olduğu gibi aşkta da lider olmak ister. Ve onun bu arzusunu tatmin ettiğiniz zaman size aşık olması ihtimali çok kuvvetlidir. Aşık olduğu zaman da duygularını açıkça size söyleyecektir. Ve siz onun bütün söylediklerine inanabilirsiniz.

O hiçbir zaman rol yapmayacak, ne para, ne de başka bir şey için size aşıkmış gibi davranmayacaktır. O aşık olmuştur ve bunu da size açık yüreklilikle söylüyordur. O kadar.

Onun size aşık olduğunu öğrendiktensonra dilediğiniz gibi onu yönetebileceğinizi sanmayın sakın. Mars’ın Kızları yönetilmekten hiç hoşlanmazlar, ama onlar yönetebilirler. Ve de zaten öyle olacaktır.

İhtiras ve savaşı sembolize eden Mars’ın yönettiği Koç Kızları üzerinde baskı kurmak ve bir yerlere hapsetmek mümkün değildir. Son derece hareketli hiçbir yerde uzun süre duramayan bir yapıya sahiptirler. Hızlı, telaşlı ve sabırsız tutumlarıyla hemen farkedilirler. (Tabii farklı etkiler yoksa.)

ÖZGÜR KIZLAR

Daha minik bir kızken dahi düz duvara tırmanan ve erkek çocuklarını hayatlarından bezdiren Koç Kızları, yetişkin olduktan sonra da ele avuca sığmaz tavırlarıyla “kontrol edilemezler” imajını verirler.

Gerçekten de Koç Kızları’nın enerjisine yetişmek sanıldığı kadar kolay değildir. Hele size sunduğu aşkını hazmedebilmek ve kaldırabilmek için gerçekten yürek ister. Öylesine yoğun, öylesine yakıcı bir aşkla severler ki, bu aşklarını ifade edemeyecek olurlarsa, hasta olurlar.

Son derece yüksek potansiyelli bir enerjiye sahip olan bu kızlar, duygularını da son derece enerjik bir biçimde ifade ederler. Hem de hemen her konuda…

Öfkeleri, sevinçleri, aşkları çok yoğundur. Kazdıkları zaman karşılarında durabilmek pek kolay değildir. Volkanik dağların alev püskürmesi gibi, öfkelerini püskürtürler. Hem de o anda hiçbir şey düşünmeden.

Yakıp yıkacaklarını akıllarına bile getirmeden. Ve sonra sakinleşirler. Öfkeleri durulur. Ve az önceki öfke kusan kişiden eser bile kalmaz. Tamamen unutmuşcasına bambaşka konulara yönelir. Üstelik arkasına dönüp baktıkları da pek görülmemiştir.

Ayrıca, baksa bile bıraktığı yıkıntılardan çok fazla etkileneceğini de beklemeyin. Üstelik bunların sebebinin kendisi olduğunu bile düşünmeyecektir. Düşünse bile üzerinde durmayacaktır.

SİZİ ALDATMAZ

O, daima haklıdır. İyi ki, öyle yapmıştır. Zaten başka türlü olabilmesi mümkün değildir. Çünkü, riyakar değildir. İçinden nasıl geliyorsa, öyle davranır. O sırada ne hissediyorsa, ortaya koyar. Gizli kapaklı oyunlardan ve imalardan anlamaz ve hoşlanmaz.

Tıpkı öfkelerini ortaya koydukları gibi aşklarını da ortaya koyarlar. Öylesine şiddetli ve öylesine yoğun yaşarlar ki, sanki başka bir şey yokmuş sanırsınız. Ve bu doğrudur. Çünkü, o sırada bir Koç Kızı için gerçekten aşkından başka bir şey yoktur.

Tabii bu arada dünyada olup biten ne varsa, kısaca dünyanın kendisi ve bir de siz. Ve enerjisi bütün bunların hepsine yeter de artar bile. Bu yüzden onun sizin dışınızda ilgilendiği şeyleri kıskanmayı aklınızdan bile geçirmeyin. Tepkisi çok şiddetli olacaktır. Bu durumda o her nerede olduğunu söylüyorsa, ona inanmak zorundasınız.

ÇOK KISKANÇ

Ama o kıskanabilir. Sizin üzerinizde baskı kurabilir ve sizin neler yaptığınızı saati saatine öğrenmek isteyebilir.

Şayet bir Koç Kızı tarafından seviliyorsanız, onun sizi aldattığını aklınızın ucundan bile geçirmeyin. Bir Koç Kızı sevmediği halde seviyormuş gibi görünmez. Çünkü kendisi her şeyin üstündedir ve her ne yapıyorsa, istediği için, kendisi için yapıyordur.

Zaten bir erkeği severken başka bir erkeği gözü görmez. Şayet bir başkasına gönlü kaymışsa, onunla ciddi bir ilişkiye girmeden önce sizin karşınıza gelecek ve artık sizi sevmediğini söyleyecektir. Bu durumda gönlünüz rahat olabilir. (Doğum anında başka etkiler almadıysa.)

Tabii onun size aşık olduğunu düşünerek aklınıza estiği gibi davranmaya kalkışacak olursanız, aşkının ne kadar devam edeceğini kendisi de bilemez.

Koç Kızları aşkları için her şeyi yapabilirler. Çünkü, bütün varlığıyla severler. Ancak, onların üzerinde baskı kurmaya ve özgürlüklerini elinden almaya kalkışacak olursanız, size olan aşkı yavaş yavaş azalacaktır.

BASKIYA DAYANAMAZ

Unutmayın ki, o bir liderdir. Hiçbir şey yapmasa, demek faaliyetlerinde bulunacaktır. Okul aile birliğinden tutun da çeşitli hayır kurumlarından mistik grupların içinde yer almaya kadar farklı faaliyetlerde bulunabilir.

Spor yapabilir, çeşitli turnuvalarda boy gösterebilir. Gezi organizasyonları düzenleyebilir. Ve siz, onu bütün bu faaliyetlerden mahrum etmeye kalkışacak olursanız, belki başlangıçta sizin isteklerinize boyun eğermiş gibi yapabilir, fakat onu hareketsiz bırakmak demek öldürmeye eş değerdir. O da bunu bilir ve ölmeye hiç niyeti yoktur. Kendisi öldürmek yerine içindeki aşkı öldürmeyi tercih edecektir. Üstelik, Koç Kızları’nın aşk potansiyelleri yüksek olduğu için bir başka aşkı bulması da zor olmayacaktır. Zodyak’ta birden fazla aşık olabilme potansiyeline en fazla sahip olanlar Koçlar arasından çıkar.

Aşk potansiyeli böylesine yüksek olmasına rağmen etrafında kimse yok diye de ağlamaz. Zodyak’ın en güçlü kızıyla karşı karşıya bulunduğunuzu unutmayın. O tek başına yaşamayı öylesine büyük bir başarıyla becerir ki, bir erkeğin yapabileceği her şeyi etrafında erkek yoksa, tek başına halledebilir. Hem de hiç yüksünmeden ve de zorlanmadan.

5 Haziran 2012 Salı

...

Ne bir kale var saklayacağım ne de bir liman demirleyebileceğim yalnızlıklarımı…
Ne bir hayat kadar uzağımdaki sevdalar ne de bir adım yakınındaki dostluklar çaresi oldu yalnızlığımın…
Sadece sözcükler vardı yanında sevgiyle dokunan.
İlaç olmadılar ama kapattılar yalnızlığımın kanayan yanlarını kısa süreli de olsa…
Bazen üç kelime, bazen üç heceyle…
Ve sadece sözcükler gördü, kuytularda gizlenen özlemimi.
Kimi zaman çığlık oldu, kimi zamansa derin bir sessizlik kendime bile yanıt vermekten korktuğum.
Zor günlerimde hep yanımda oldu, kalemim, kağıdım, defterim…
Gözyaşlarımın en büyük tanığıdır yazımı yazdığım şu kareli defter.
Ne kazandım diye sormadan geçemiyorum kendime?
-Hiçbir şey!
Koca bir hiçbir şey!
Üstüne bir de kötü olan kişi olmasaydım keşke…
Keşke bu kadar iyi niyetli olmasaydım, keşke kendime insanlardan daha çok değer verseydim.
Bazen konuşmak o kadar zor geliyor ki, bugüne kadar konuştuk, dürüst olduk ta ne kazandık?
Ya da ne kaybettik?
Kazandığım sadece vicdanımın rahatlığı… Tek cümle!
Kaybettiklerimi sıralayabilirim ama… Beş cümle, on cümle…
Dürüst olmasaydım, samimi olmasaydım, değer vermeseydim ne kazanır ya da ne kaybederdim?
Peki şimdi cevap ver, hangimiz doğru yerdeyiz?
...